This Is My Sidebar World...

วันนี้ขณะที่ผมกำลังนั่งแท๊กซี่กลับบ้าน ได้ยินรายงานข่าวสั้นต้นชั่วโมงทางวิทยุ ซึ่งมีหัวข้อข่าวเกี่ยวกับรายงานเรื่องผลการสำรวจความคิดเห็นของสถาบันวิจัยชั้นนำระหว่างประเทศแห่งหนึ่ง ในหัวข้อเรื่อง "บุคคลที่ชาวโลกไม่น่าให้ความไว้วางใจมากที่สุด"...

 

ต้องขออภัยที่ผมจำรายละเอียดไม่ได้ และไม่แน่ใจว่ามีการรายงานว่าผลการสำรวจดังกล่าว ใช้เกณฑ์ในการสำรวจแบบไหน? หรือว่ากลุ่มตัวอย่างที่ถูกสุ่มความคิดเห็นเป็นใคร? มีขอบเขตกว้างแค่ไหน? อย่างไรหรือไม่? แต่ผมได้ยินรายงานผลการสำรวจฯ ว่ามีบุคคลอยู่ทั้งหมดสามท่าน ที่ได้รับเกียรติและถูกยกย่องว่าเป็น "คนที่ไม่น่าไว้ใจที่สุดในโลก" โดยสองท่านแรก แว่วๆ ว่าเป็นท่านผู้นำของประเทศนอก แถบตะวันออกกลางชื่อยาวๆ จำยากๆ อะไรประมาณนั้น และผมไม่รู้จักไม่คุ้นหู แต่ส่วนท่านที่สาม ท่านสุดท้าย คือท่านประธานาธิบดี G.W.B. ของกระผมเอง

 

เมื่อผมได้ยินดังนั้น ผมจึงต้องแค้นหัวเราะออกมาในใจดังๆ (ไม่กล้าแสดงข้อคิดเห็น หรือออกอาการในรถแท๊กซี่ครับ... ผมอาย)

 

ที่ผมต้องแค่นหัวเราะออกมา (ในใจ) ก็เพราะว่า ในสังคมปัจจุบัน มักจะมีข้อถกเถียงโต้แย้งกันในเชิงวิชาการ หรือเชิงสถิติอะไรก็สุดจะแล้วแต่ (ผมไม่ใช่ทั้งนักวิชาการและนักสถิติ) ถึงประเด็นว่า การสำรวจข้อคิดเห็น ก็เป็นแค่ความเห็นของคน... ส่วนใหญ่? ส่วนหนึ่ง? กลุ่มหนึ่ง? ไม่ใช่ว่าเป็นความคิดเห็นที่ absolute หรือเป็นข้อเท็จจริงของจักรวาล... เกณฑ์ในการใช้สำรวจหรือวิธีการสุ่มตรวจก็ไม่น่าจะมีหลักการที่ถูกต้องครบถ้วนสมบูรณ์แบบได้อย่าง สูตรคณิตศาสตร์ หรือ หลักทางวิทยาศาสตร์ เนื่องจากมันเป็นเรื่องความคิดของคน ซึ่งแตกต่างหลากหลายไม่ตายตัว

 

ผมขอยกตัวอย่าง สมมุติว่า...

 

- ถ้าคุณไปถาม นักข่าวสายบันเทิง คนที่ไม่น่าไว้ใจที่สุดในโลก ตอนนี้ อาจจะเป็น น้องเป้ย สะตอเลอบี่?

- ถ้าคุณไปถาม สาวแก่ แม่ม่าย หรือบรรดาสาวไฮโซ่ คำตอบอาจจะเป็น นิกกี้?

- ถ้าคุณไปถาม พ่อแม่ ที่มีลูกสาวหน้าตาดี คำตอบอาจจะเป็น หนุ่ม หรือ ฟลุ๊ค?

- ถ้าคุณไปถามฝ่ายหนึ่งอาจจะเป็น เหลิม หมัก อีกฝ่ายหนึ่งอาจจะบอก ษุริยะสัย หรือ ศนทิ?

- ถามคุณไปถามรัฐบาล จะบอกฝ่ายค้าน ถามฝ้ายแค้น บอกรัฐบวม?

- คุณไปถามชาวนา อาจจะบอกว่ายี่ปั้ว ถามยี่ปั้ว จะบอกชาวนา ถามชาวนาอีกที บอกงูเห่า ถามงูเห่า บอกเห็นนมไก่?

- ถามโจร บอกตำรวจ ถามตำรวจ บอกโจร

- ถามน้องจั่น บอกตั๊กแตน...

 

...

 

แต่ถ้าคุณมาถามผม ถ้ามีใครมาถามผม... ผมจะบอกว่า... ผมจะตอบว่า คนที่ไม่น่าไว้ใจที่สุดในโลก... สำหรับผม... คือผมเอง

ซึ่งจะเป็นคำตอบที่ตรงกับผลการสำรวจความคิดเห็นที่ทำโดยผม ด้วยเกณฑ์ของผม กับกลุ่มเป้าหมายของผม ที่มีผลลัพท์ว่า คนที่ไม่น่าจะไปให้ความไว้วางใจมากที่สุดในโลก ก็คือตัวของคุณเองทุกๆคนนั่นแหล่ะ...

 

- คุณเองนั่นแหล่ะที่บอกว่า จะไม่กินแล้วเพราะอ้วน... แต่ก็กิน

- คุณเองนั่นแหล่ะที่บอกว่า จะไม่ซื้อแล้วเพราะเปลือง... แต่ก็ซื้อ

- คุณเองนั่นที่บอกว่าเกลียด... แต่ก็ดู

- คุณเองนั่นแหล่ะที่บอกว่า พอแล้ว.. แต่ก็กลับไปอีก

- และก็คุณเองนั่นแหล่ะที่บอกว่า ไม่ๆ... แต่จริงๆก็อยาก

 

...

 

ผมของยกคำกล่าวของ คุณพี่ชาคริส แย้มงาม ซึ่งผมชอบมาก ผมเคยยกมาแล้วหลายครั้ง และจะขอยกมาใช้ในที่นี้อีกครั้ง ที่ว่า "พอตื่นนอนขึ้นมาให้ลองส่องกระจก แล้วถามตัวเองว่า รู้ไหมว่ามึงทำเxยอะไรอยู่" 

 

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!~" (แค่นหัวเราะในใจ)

 

ขอขอบคุณ คุณพี่ชาคริส แย้มงาม (และต้องขออภัยหากว่าถ้อยคำที่ ผมยกมามันไม่ตรงกับที่คุณเคยพูดไว้ 100% เนื่องจากว่าไม่ได้ถอดเทปเก็บไว้ครับ)

 

 

 

<ภาพ "No Flip Flops!" จาก http://macbigot.com/sidebar.html>

 

คุณมีเพื่อนแบบนี้ไหมครับ? เพื่อนโรคจิตที่พอพบว่ารถตัวเองยางแบนเพราะถูกตะปู ก็คิดไปได้ว่าต้องมีศัตรูอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ พอเอาไปปะยาง ช่างบอกว่าปะไม่ได้ ต้องเปลี่ยนเส้นใหม่ ก็คิดไปได้ไกลว่า ไอ้ช่างทุกคนที่อู่นี่มันเลว ปลิ้นปล้อนหลอกลวงหวังให้เราต้องจ่ายมากๆ

 

... ผมเป็นคนแบบนั้น

 

คุณเคยสงสัยไหมครับ? ว่าการที่รถที่วิ่งอยู่เลนข้างๆ เปิดไฟเลี้ยวขอทาง หมายความว่ากูต้องรีบบีบแตรแล้วกระทืบคันเร่งเพี่อขวางทาง

 

... ผมไม่เข้าใจคนเหล่านั้น

 

นางสาวบุญถม โก-อึน-ชาน จบ ป. 3 เข้ามาทำงานในเมืองหลวงเป็นพนักงานเสริฟอาหาร ให้บริการอยู่ในห้าง

นายทุศีล จิม-ฮา-ริม จบจากโรงเรียนพาณิชยการ ทำงานเป็นตัวแทนจำหน่ายรถยนต์ญี่ปุ่นอยู่ในศูนย์ใกล้ๆห้าง

วันหนึ่งนายฮา-ริม ไปรับประทานอาหาร ตำหนิต่อว่าบริการของนางสาวอึน-ชาน

อาทิตย์ถัดมา อึน-ชาน ถูกหวยบนดิน 60 ล้าน ไถ่นา ซื้อบ้าน เดินเข้าโชว์รูม จองรถรุ่นใหม่ตัวท๊อปสีขาว เพิ่มยอดให้ ฮา-ริม ขายรถได้ รีบยกมือไหว้ อึน-ชาน แล้วรีบเอาเปอร์เซนต์ไปจ่ายค่าเช่าห้องที่คั่งค้าง

 

คนเรามองข้ามกันแบบนั้น?

 

Stepmom บอกว่า "การกระทำสำคัญกว่าคำพูด" แต่ปรัชญาบียอร์น บอกว่า "การกระทำไม่ได้บ่งบอกถึงความในใจ"

 

... แล้วจะเอายังไงกับผม?

 

บล็อกอันนี้สีแดง...

 

 

 

(รูปภาพละเมิดลิขสิทธิ์ผิดกฎหมาย)

 

อาทิตย์ที่ผ่านมา เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้ผมต้องเข้ายามตั้งกะ 9 โมงเช้ายันสว่าง ทำให้วันต่อมาผมตัดสินใจยื่นใบลางานขอพักผ่อนเพื่อหลบร้อนหนีไปเชียงใหม่...

 

สองปีกว่าที่ผมไม่ได้มา มีหลายอย่างเปลี่ยนแปลงไปมาก ร้านเก่าๆที่เคยไปก็ย้ายหายไป ร้านใหม่ๆสวยแปลกตาคนมากหลาย หนังสือที่เคยอ่านก็กลับกลาย เด็กน้อยเกิดมามากมาย K-Pop J-Pop ดังถล่มทลาย แต่บางอย่างก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเท่าไหร่เลย...

 

ถึงหลานๆ จะโตขึ้นแต่ผมก็แก่ขึ้นตาม พี่ๆผมก็ยังคงห่วงใยดูแล ผมกลับไปเยี่ยม ลุงแจ๊ค ที่วัดเกตุฯ แกยังสบายดี ปีนี้ 87 แล้วแต่ยังแข็งแรงเหมือนเดิม (ถึงแม้แกจะจำผมไม่ได้) น้อง ของผมเปลี่ยนสถานะจากภรรยาเป็นคุณแม่ ยกระดับสายใยรักจนเห็นได้ชัดเจน แต่เธอก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย เด็กๆก็น่ารักน่าชังตามประสา (โดยเฉพาะเด็กๆผู้สาวจาวเจียงใหม่) ฟากฟ้ากลับจะสวยใสกว่าที่เคย...

 

เที่ยวเชียงใหม่คราวนี้ กิจกรรมมากมาย ตระเวนทานข้าวซอยร้านดัง เที่ยววัดเที่ยวพิพิธภัณฑ์ ชมประวัติเมืองเก่า ชอปปิ้ง ไนท์บาร์ซ่า ไหว้พระธาตุฯ ลุยตลาดกวาดน้ำพริกหมูทอด นั่งรถชมดูเก้งกวาง (ไนท์ซาฟารี) ไต่น้ำตก ลาบ ส้มตำ ไก่ย่าง ดื่มด่ำบรรยากาศริมถนนริมน้ำ...

 

และยังคงประทับใจเหมือนทุกๆครั้ง กับอากาศ และความเย็น ความอ่อนหวานของคนเชียงใหม่...

 

ทริปนี้ ผมได้ข้อคิดมาหลายประการ ขอยกมาแชร์กันบ้าง...

 

1. อย่าปักใจเชื่ออะไรง่ายๆ ตามที่คนเขาแอบอ้าง สิ่งที่ดีของคนหนึ่ง อีกคนอาจจะว่าทราม

2. เมื่อไหร่ที่คุณคิดว่าคุณเหนื่อย ปัญหามันเยอะปวดกบาล ลองมองไปยังคนข้างๆ บางครั้งอาจจะพบว่าคุณนี่มันสบายฉิบหายเลย ควรเลิกบ่นก้มหน้าก้มตาสู้กับมันซะบ้าง...

3. บางครั้งความสุขและความทุกข์มาพร้อมกันในเวลาเดียวกันเลย (ไปชมสัตว์ด้านนึงก็สนุกดูสัตว์แหมน่ารัก ด้านนึงก็กล้ำกลืนสงสารสัตว์ถูกขังบังคับให้ทำงาน)

4. อย่าเอาของที่จะไม่ได้ใช้ใส่กระเป๋าเดินทาง...

5. อย่าประมาท หรือย่ามใจให้มันมาก เพราะคุณอาจจะไม่ได้โชคดีเสมอไป (เกือบตกเรือบินเรือไฟ)

 

และผมขอแนะนำอะไรอย่างนึง หากใครจะได้มีโอกาสไปเที่ยมชม เชียงใหม่ไนท์ซาฟารี โปรดถามให้มั่นใจว่าคุณได้ขึ้นนั่งรถรอบที่คุณ "แนนซี่" เป็น MC เพราะของเธอดีมากๆ น่ารักอ่อนหวานและสนุกสนาน ซึ่งจะเพิ่มระดับความสุขของคุณเป็นอย่างมาก...

 

(ขอยืมชื่อเรื่องจากบทเพลงที่ ไทแทน ขับร้องก่อนออกจากโรงแรมไปตามทาง...)

 

 

(ขอขอบคุณภาพถ่ายฝีมือลูกลิง: IMG_4996, IMG_5200 และ IMG_5203)

 

"สวัสดีปีใหม่จ่ะหนู หนูชื่ออะไรจ๊ะ?"

 

ผมห่างหายไปจากวงการนาน 1 ปี เนื่องจากเอาเวลาไปทำอย่างอื่น ซึ่งมีทั้งขมขื่นและชื่นมื่น

 

เวลาแค่หนึ่งปี ทำให้ผมรู้สึกและรู้ตัวเลยว่าแก่ขึ้น แก่ขึ้นจนอยากจะขอ early เพราะมันมีทั้งช่วงเวลาแห่งความสุข ที่อาจเป็น "เพราะว่าเราบังเอิญอยู่ด้วยกัน" และช่วงเวลาที่เป็นทุกข์ใน "วันที่เธอไม่อยู่"...

 

ย้อนไปเมื่อตอนยังเด็ก ตอนที่ยังเป็นเด็กเล็กอยู่ ผมเกลียดการ "ลาจาก" ที่สุด ลาจากพ่อแม่ไปโรงเรียน ลาจากหมาที่บ้าน (ตาย) ลาจากแฟน (ด้วยดี) ลาจากเพื่อนๆพี่ๆ ลาจากพ่อ...

 

ปัจจุบันผมไม่ได้เกลียดการลาจากแล้ว การลาจากไม่ใช่เรื่องที่เศร้าและแย่เหมือนสมัยก่อนอีกแล้ว เพราะผมรู้ว่าการลาจากกลับเป็นสิ่งที่สวยงามด้วยซ้ำ บางครั้งจากกันไปเพื่อพบเจอสิ่งที่ดีกว่า... แต่สิ่งที่ยังแย่อยู่เหมือนเดิมสำหรับผมไม่เคยเปลี่ยน คือ การ "กล่าวคำลา" ถึงผมจะเลิกเกลียดการลาจากแล้วก็จริง แต่ผมยังไม่เลิกเกลียดที่จะต้องกล่าวคำลา... เพราะมันเป็นเรื่องยากจริงๆ มันยากเพราะหัวใจเรามันผูกกัน...

 

สุดท้ายก่อนจาก ผมขอฝาก 5 ความประทับใจกับ "5 บึ๋ย" ของปีที่ผ่านมา

 

 

1) จร.                                                 1) คอมพ์พัง hard disk เจ๊ง

2) Match กับ EU                                   2) รถ (ถูก) ชน

3) ขึ้นไปร้องเพลงแดน บีมต่อหน้าสาธารณะชน    3) การเมือง

4) ได้พบนาเดีย                                       4) จับฉลากปีใหม่ได้รางวัลใหญ่เป็นดีวีดี "เพื่อนกูรักมึงหว่ะ"

5) ลูกลิง                                              5) นาเดีย (... if you know what I mean...)

 

     

 

หลังจากที่ตกงาน และ มัวแต่บ้าๆบอๆ อยู่เกือบ 30 ปี บัดนี้ รูปแบบการใช้ชีวิตของผม ต้องเปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล...

 

ผม เริ่มทำงานรับเงินเดือนเหมือนคนอื่นแล้ว แต่งานของผม ไม่ใช่อาชีพ "รับจ้าง" หากแต่เป็น "รับใช้"...

 

ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้สัก 10 ปี ตอนนั้น ผมไม่รู้เลยว่าชีวิตจะดำเนินไปในทางไหน มีแต่ความหวัง ความฝัน อุปสรรค และ ปัญหา ซึ่งผมเคยมีคนที่อยู่ในสถานภาพคล้ายคลึงกัน ร่วมหัวอกเดียวกัน ให้ได้พูดคุย แลกเปลี่ยนเรื่องราว แชร์ความรู้สึก ปรับทุกข์ และ คอยให้กำลังใจซึ่งกันและกัน แต่ปัจจุบัน คนเหล่านั้นหลายคน ไม่ได้อยู่กับผมอีกแล้ว...

 

ทุกครั้งที่นึกถึง... มันจะมีความรู้สึกที่ผมไม่รู้จะใช้คำไหนมาอธิบาย เกิดขึ้นข้างในตัวผมทุกครั้ง...

 

ผมนึกว่า หากตอนนี้ เขา ยังอยู่ ชีวิตของเขาจะเป็นอย่างไร? เหมือนหรือคล้ายกับของผมไหม? ไอ้ความหวัง ความฝัน อุปสรรค และ ปัญหาต่างๆที่เราเคยคุยกันในตอนนั้น มาถึงตอนนี้มันจะเป็นจริงหรือไม่? ป่านนี้ เราคงได้พูดคุย แลกเปลี่ยนเรื่องราว แชร์ความรู้สึก ปรับทุกข์ และ คอยให้กำลังใจซึ่งกันและกัน...

 

ผมยังคงนึกถึงเขาและเรื่องเหล่านั้น อยู่ตลอดเวลา... ไม่เปลี่ยนแปลง

 

มีหลายคนมักจะบอกกับผมว่า คนเหล่านั้นโชคดีแล้ว ที่ไม่ต้องอยู่ต่อสู้ใช้กรรม แบบพวกเราท่าน แต่บางครั้ง ผมก็นึกสงสัยอยากจะรู้ และเสียดายอยู่เหมือนกัน ว่าหากเขาเหล่านั้นยังอยู่ถึงตอนนี้ ชีวิตจะมีรสชาติอย่างไรบ้าง? ชีวิตจะมีอะไรที่เปลี่ยนแปลงไปบ้างแค่ไหน?

 

แต่มันเป็นเรื่องที่เหนือจากความสามารถ และการรับรู้ของผมจริงๆ มันผ่านเลยไปแล้ว ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงได้

 

สำหรับ คนเหล่านั้น ที่ไม่ได้อยู่กับผมแล้วในวันนี้ ผมบอกว่าส่วนหนึ่งของเขายังอยู่กับ ผม ตลอดไป...

 

ส่วนผม และ พวกเราท่าน ทุกคนที่ยังคงอยู่ และยังต้องอยู่ ก็จะต้องลุยต่อไป...

 

จากวันนี้ อนาคตในอีก 10 ปีข้างหน้าจะเป็นอย่างไร? ชีวิตจะดำเนินไปในทางไหน? ผมยังคงไม่รู้... แต่ผมยังคงมี ความหวัง และ ความฝัน อยู่เสมอ

 

ผมจะขอลองใช้ชีวิต ในส่วนที่ เขา ไม่อาจได้ลอง เผื่อถ้าหาก "วันหน้า" มีจริง ผมอาจจะได้มีเรื่องไปเล่าให้เขาฟัง อย่างที่เราเคยทำใน "หนหลัง"...

 

และสุดท้ายสำหรับวันนี้ สำหรับทุกคนที่ยังอยู่กับผมที่นี่ ผมบอกว่า ผมยังอยู่ตรงนี้ เหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนแปลง

 

ลูกพ่อท้อไม่ได้... ไม่มีเปลี่ยนแปลง

 

(picture of "Mo' Better Blues" (1990 Film) [SOUNDTRACK] from http://www.amazon.com)

 

นี่คือ ไส้กรอก อร่อยที่สุดที่มีอยู่ในท้องตลาดขณะนี้...

ยี่ห้อ "BELUCKY" หนังกรอบ นุ่มดี

ไม่ว่าท่านจะนำไป ต้ม ปิ้ง ทอด หรือ ย่างด้วยไฟอ่อนๆ ก็หอมอร่อย

ไม่เคยสร้างความผิดหวังแก่ผู้ที่ได้ลิ้มลอง

ก่อนซื้อขอให้สังเกตดูให้ดี ว่าต้องเป็นแบบ "frankfurther" เท่านั้น

แต่อาจจะซื้อลำบาก เนื่องจากว่าหาได้ยากมาก

 โปรดลองดูที่ Gourmet Market (Siam Paragon), Villa Market สาขา ซอยอารีย์, Tops สาขาต่างๆ โดยเฉพาะ Central Town รัตนาธิเบศร์

... และ ห้าง "THX" ธนบุรี

... ขอให้มีความสุขกับการรับประทาน

 

Like Mo said..., "If u notice this notice- you will notice that this notice [is not worth noticing]"

 

ภาพดังแสดง